Türk markalarının oje alanındaki yenilikleri şüphesiz hepimizi şaşırtıyor değil mi? :) 

Son zamanlarda bir yenilik de Alix Avien'den geldi: Gerçek altın parçacıklarından oluşan oje!

Daha önce OPI, Zoya gibi markalarda görüp çok beğenmiştim. Tabii bu markalara ulaşmamız o kadar kolay olmadığı için üzülmüştüm. Şimdi ise Alix Avien'in yeni çıkardığı Golden Nails seti ile altın tırnaklara ulaşmak o kadar zor değil :)
Bu seti yaklaşık 2 hafta önce görür görmez kapmış ve sevincimi ilk olarak istagramda paylaşmış ve yakında bloğumda olacağının müjdesini vermiştim :) (Instagram hesabım için tıkk)

Artık ben de instagramdayım! :) 

Blogda paylaşacaklarımı yazıyı hazırlamadan önce anlık olarak orada paylaşıyorum.. Eğer takip etmek isterseniz;
Blog hesabım: @ocecikleriminyeriblog

Kişisel hesabım: @eliifnur_

Merhabalarrr :) 

Başlığımda iki adet oje ismi görüyorsunuz ancak bu yazım daha çok Star Gazer'in üzerinde şekilleniyor.

Nasli'nin blog satışından almış olduğum ojelerden bir tanesi: Star Gazer - 128 

Ojemiz fotoğrafta gördüğünüz gibi yanar dönerli bir görüntüye sahip. Işık durumuna göre; kahverengi, mor arası renk değişimleri oluyor. 

Sürümü biraz zor. Yapısı kalın olduğu için tırnağa sürmekte biraz zorlandım. Aşağıdaki fotoğraflarda göreceksiniz sürdükten sonra da baloncuklar oluşturdu. O yüzden dikkatli sürülmesi gerekiyor.

Bir zamanlar oje etkinliğimiz vardı bilmem hatırlayanınız var mı :) 

Bir süre ara versek de beni uzun zamandır takip edenler hatırlayacaktır. Oje etkinliğimizin 5. haftasında konsepti mor olarak belirlemiştim. Bu hafta için de sünger tekniğiyle ombre tırnaklar hazırlamıştım. ( Görmek için tıkk ) 

Aylar sonra mor konseptini açıkladığım yazının altına Şeymacığımdan bir öneri yorumu geldi. Sünger tekniğini bir türlü yapamadığından yakındı. Ve kendisi gibi bir türlü yapamayanlar için böyle teknikleri belirli bir düzende paylaşmamın hoş olabileceğini söyledi. Bu fikir de benim çok hoşuma gitti açıkçası :) Neden olmasın  dedim ve sizler için ombre tırnakları ayrıntılı bir şekilde anlatmaya geldim! :) 

Öncelikle kullanacağımız malzemeleri görelim: 

Bu manikürüm bir yerlerden tanıdık gelebilir evet :) 

Hatırlarsanız Nisan ayı içerisinde "Otizm Farkındalığı" adına bir etkinlik düzenlemiştim. Daha doğrusu her hafta yeni konseptle süren bir oje sürme etkinliğimiz vardı. 2 Nisan haftası için de oje sürme konseptimizi "Otizm Farkındalığı İçin Mavi Bir Işık Yak!" diyerek belirlemiştik. 

O hafta katılımlar ve ilgi çok yoğun oldu. Bu yüzden çok sevinmiştim :) Aklıma gelmişken yine katılanlara tekrar tekrar teşekkür ediyorum :) 

** Yazıyı okumayan varsa buraya tıkk 

O hafta için yaptığım, çok sevdiğim ve daha sonra ayrıntılarıyla burada olacak dediğim bir manikürle karşınızdayım: Striped yani Çizgili Manikür!

Öncelikle söylemeliyim ki çok severek yaptığım bir manikürdü :)

Biliyorsunuz ki her hafta değişik bir konsept renkle birlikte ojelerimizi sürüyoruz. 2 Nisan'da yayınlamış olduğum yazımda, 6. haftamızın konseptinin biraz özel olacağından ve biraz da otizmden, otizmin bizim için ne ifade ettiğinden bahsetmiştim. Okumayanlar varsa buradan tıkk .

Özel bir hafta olduğu için herkesten daha çok destek gördüm. Sınıfımda mavi mavi ojelerimizi süründük, fotoğraflarımızı çektik, aşağılarda göreceksiniz :) Hatta sınıfımdan erkek bir arkadaşımız da destek olmak amaçlı mavi oje sürdürdü yani destek buralara kadar ulaştı :) Bu yüzden çok mutluyum herkese ayrı ayrı teşekkür ediyorum, bence güzel bir hafta oldu. Yazıyı yazmak için biraz geç kaldım ama yoğunluktan dolayı ancak vakit bulabildim. Aslında vaktim vardı ama yazının biraz uzun süreceğini bildiğimden, yazıyı yazmak için kendime özel bir zaman hazırlamak istedim.

Dediğim gibi uzun olacağından bu hafta herkesin tek tek bloğunu, açıklamasını yazamayacağım. Ama fotoğraflara bağlantı ekledim eğer fotoğrafın sahibinin bloğunu, konuyla ilgili yazısını merak ederseniz, fotoğrafın açıklama kısmına tıklamanız yeterli olacaktır. Kullanılan ojeleri ise resim açıklamasına yazıyorum kimler neler kullanmış öğrenelim değil mi ama :)
O halde başlıyoruuz :)

Oceciklerimin Yeri : Flormar 400 + Flormar 423 + Star Gazer 303 + Rival de Loop #03 Blue Lagoon + NYX Turks and Caicos

Öncelikle merhaba. 

Aslında yazıp yazmamak konusunda kararsız kaldım ama bir otizmli ablası olarak yazmasam da olmazdı. 

Bu hafta değişik bir konsept yazısı olacak oje sürme etkinliğimiz için. Umarım sonuna kadar okursunuz.

Bugün 2 Nisan Otizm Farkındalık Günü. 

Birçoğunuz biliyorsunuz belki, ama bilmeyenler için yazayım: 

Otizm bilimsel olarak; "sosyal ve iletişim becerilerinin oluşmasını etkileyen bir gelişim bozukluğu" olarak ifade ediliyor. 

Bizim açımızdan otizm ise: 

 Konuşamadığı her şeyi -acıktığını, susadığını, üşüdüğünü, korktuğunu, sıkıldığını, canı yandığını- iki çift çaresiz ela gözle anlatmaya çalışan bir melek demek. 

Bizim için otizm:  

Ömrü boyunca sadece sizin sevginize ve ilginize muhtaç kalacak olan bir melek demek. 

Benim açımdan otizm ise: 

Hiçbir zaman büyümeyecek olan, hep aynı bebek masumluğunda kalacak olan bir kardeşinin olması demek. 

Benim için otizm: 

Kavga eden iki kardeşe özenip, kardeşiyle kavga bile edebiliyor olmanın kıymetini bilmeyenlere ise kızgın gözlerle bakmak demek.

Bizim için otizmin ne olduğunu daha fazla yazmaya kalksam sanırım sayfalarca yazmam gerekirdi. 

Kardeşim şuan 12 yaşında ama bizim otizm farkındalığımız 10 sene başladı. Ondan önce pek bir bilgimiz yoktu. Otizm teşhisi konulan bireyler genelde ilk belirtilerini 1,5 - 3 yaşları arasında belli ediyor. Eğer geç yakalanırsa şanslı oluyor çünkü o yaşa kadar bir çok şey öğrenme imkanı oluyor. Ama benim kardeşim gibi 1,5 - 2 yaşlarında yakalanmışsa maalesef biraz şanssız oluyor. Henüz yeni yeni konuşmaya başlayan çocuk alt üst oluyor, erken yakalanmanın en büyük şanssızlığı bu. 

İlk belirtileri göz temasını yani iletişimi kesmek oluyor. Ardından -tıpkı benim kardeşim gibi- anne, baba diyen çocuk konuşmamaya, giderek kendi içine kapanmaya başlıyor. Gerisini bizim gözümüzden yazayım: 

Bu belirtilerin ardından, 2 senelik doktor serüvenimiz başladı ve bu 2 sene doktor koşuşturmalarından sonra "otizm" teşhisi konuldu. Sonra, akrabalar tarafından dışlandık daha doğrusu biz kendimizi onlardan uzaklaştırdık. Çünkü onlar bizi anlamıyordu. Otizmi acınacak bir durum olarak görüyorlardı. Bize göre tam tersiydi. Erenimiz yani kardeşim bize bir melek olarak gönderilmişti. 

Ardından kendimizi dışarıdan soyutladık. Çünkü onlar da bizi anlamıyordu. Acıyarak bakan gözlere maruz kalmak, her kafadan bir ses çıkması hiç hoş bir şey değildi. Böylece ev hapsi dönemimiz başladı. Kardeşim bir rehabilitasyon okuluna gitmeye başlayana kadar hiçbir yere gitmedik. 

Okula başladığında hayatımız yavaş yavaş değişmeye başladı. Çünkü orada bizim gibi bir sürü aile vardı. Hepsi bizim neler yaşadığımızı gayet iyi biliyorlardı. En önemlisi de bize acıyan gözlerle bakmıyorlardı. O dönemlerde bize en iyi gelen şey, bizi anlayan birileriyle konuşmak oldu.